Afgelopen week stond ik samen met vrijwilliger Filip op het Social-Profitsalon in Antwerpen. Gewoon een klein standje, wat flyers, en vooral de nieuwsgierigheid of we het misschien anders konden aanpakken.
Spoiler: we deden het inderdaad wat anders. 😬
Je kent het wel op zo’n beurs: kraampjes die vechten om aandacht, folders die je bijna in je handen geduwd krijgen, en bezoekers die na tien minuten al glazig kijken van alle informatie. Wij probeerden een andere vraag te stellen, misschien wel de meest onderschatte vraag op zo’n event: “Hoe gaat het?”
Geen pitch, geen verkoopspraatje, geen PowerPoint met vijf USP's en een QR-code. Gewoon: vertel eens. En wat waren we onder de indruk van hoe open mensen reageerden. Ze bleven staan – niet omwille van onze flyers, maar omdat iemand oprecht wilde luisteren in een omgeving waar vaak vooral wordt gezonden.
Toen het verhaal eenmaal op tafel lag, kwamen onze activiteiten vanzelf ter sprake. Want ineens was er context: we konden voelen wat iemand écht nodig had. Ons komende event “Waarom nog werken, eigenlijk?” werd geen programmatitel meer, maar een antwoord op een vraag die iemand soms al maanden met zich meedroeg.
Het viel op hoe hard die vraag leeft. De maatschappij heeft een bijzonder efficiënt systeem waarin je waarde als mens vaak gelijkstaat aan je functie. Wie dat in vraag durft stellen, raakt blijkbaar een snaar. Die zoektocht naar rust, naar autonomie, naar het gevoel dat je zelf mag beslissen over je loopbaan: bijna iedereen herkende het. Niemand hoefde zich te verantwoorden. Meer dan één bezoeker noteerde de datum alsof het een afspraak was waar je wél naartoe wil.
Het mooiste moment van de dag? Een bezoekster die helemaal niet op zoek was naar werk. Ze deelde haar verhaal. Toevallig viel de puzzel in de juiste handen: een werkgever herkende precies wat zij zocht. Even later kwam ze stralend terug naar ons standje om het te vertellen.
Zo werkt netwerken als het goed is: niet als een verplicht nummertje, maar als een echte ontmoeting tussen mensen die iets te vertellen hebben, en die ontdekken dat er een volgende stap mogelijk is die ze zelf nog niet hadden gezien.
Anderen gingen naar huis met nieuwe inzichten: mogelijkheden in de zorg, jobs die ze nog niet kenden, een contactpersoon die hen verder kan helpen, en bijna allemaal een activiteit in de agenda als concrete volgende stap. Geen grote beloftes, wél iets om op te bouwen.
We spraken ook professionals die oprecht warmlopen voor wat we doen. Mensen die begrijpen dat werkzoekenden geen ‘probleemgevallen’ zijn die opgelost moeten worden, maar mensen met een verhaal dat de moeite waard is om te horen. Dat geeft ons veel energie – de echte soort, niet de holle variant die je vijftien keer per minuut op televisie hoort.
Filip en ik gingen moe maar voldaan naar huis. Met de bevestiging dat één goede vraag soms verder komt dan tien folders, drie rolbanners en een gratis pen met je logo erop.
Tot binnenkort in De Winkelhaak voor onze inspiratiedag: “Waarom nog werken, eigenlijk?”
